نبرد واژگان

"و شعر شاهین شهر "قسمت دوم

انگشتانم را درو می کنند

تا فصل انگور را نشنیده بگیرم

به این زودی ها خمار تو از چشمم نمی پرد

اما بگو:

تا شراب نگاهت

چند خوشه پروین راه است؟

لیلا پیکری فر

الهه ی سپید

از سکوی سیاه بالا رفت

و طوقی از تبعیض زرد بر گردن نهاد

الهه ی سیاه به آستان سبز می نگریست

کودکی سیاه

کودکی سپید

بر روی جنوب مثبت زمین

شکلاتشان را با هم تقسیم می کردند

لیلا پیکری فر

از آغاز پرنده

تا انهدام بهار

کدام جادو گریبان عشق را گرفت

که هیچ باطل السحری

گلوی پرنده را

به آوازی باز نکرده است

از آغاز بهار

تا انهدام پرنده

چه حادث شد

که بر رخسار جهان

بزک شب مانده ای مانده است و

امیدی به رنگ خاکستر

غلامرضا بشیری

دختر بهار ستاره تکثیر می کند

دختر بهار گیس ستاره می بافد

از گیس ستاره باران می بارد

کابوسهای  پاییزی اگر می گذاشتند

با چتری از موهای ستاره

زیر باران بهاری

ترانه می خواندیم

غلامرضا بشیری

تنم گندمزارت

ماه پیشانی شبت می شوم

دامن بزن به وسوسه

معشوقه ی آسمان هم منم

مدام

گیسو بریدگی هایم

دلتنگی اش را می ریزد روی سر شما

جیغ رسوایی ام

نجیبت می شوم

دامن بزن ...

هلیا بشیری

دستان نامریی

قلابهایی که در هم لولیدند و

سرنوشت شال شد

به کشتنمان...

که ای کاش

از ته شکافته می شد

ایمان صابری

کودتا

نبض نفسها

در رگ شب توست

وقتی پای در بار سبز واژه ها

کلاه خود و رَخشت حضور دارند

رستم بی گرز و نشان

پلکان خوبی شد شانه های ما

تا مایل شوند زنهای شوهر دار

به کنگره ای با عروسکهای مجرد

در ارتفاع خیمه شب بازی هایت

تیر،ماه بدی بود

که به اسفند نرسید

 -------------------------*

اما سبیل ابدی قزاق

تو هستی

              کودتا چی

* این سطر حذف رفاقتی شد  

علیرضا ماهری

طلایی آفتاب

یا مشکی مو هایت

خاطره ات لخته شد در گیجگاه زمان

صدای باد در گوشم می پیچد

گیجم از نبودنت

نگاهم را به بالای سر می دوزم

هوای خاطره سنگین است

بگو یکی دو قطره ببارد بر خشکی چشمانم

همین کافیست

تنها

یکی

        دو قطره

غزال زند

ادبیات چیست؟

زبان و ادبیات جلوه گاه اندیشه ، آرمان ، فرهنگ و تجارب و روحیات یک جامعه است . انسان ها در گذر زمان از زبان برای انتقال پیام ها ، عواطف و اندیشه های خویش بهره جسته اند و از ادبیات که زبان برتر است به عنو ان ابزاری در انتقال بهتر ، بایسته تر و مؤثرتر اندیشه خود استفاده کرده اند . ادبیات ، در تلطیف احساسات ، پرورش ذوق و ماندگار کردن ارزش ها و اندیشه ها سهمی بزرگ و عمده بر دوش داشته است . به همین دلیل هر اندیشه ای که در قالب مناسب خویش ریخته شود پایا و مانا خواهد بود .
زبان و ادب فارسی ، زبان دوم عالم اسلام و زبان اول عالم تشیع ، عامل وحدت ملی و پل انتقال مواریث ارجمند فرهنگی از نسل های گذشته به امروز و از امروز به آینده است . به همین دلیل مضامین پر شور عرفانی ، حکمی ، فلسفی ، اخلاقی و هنری در زبان و ادب فارسی چشمگیر و چشم نواز است.

شعر و نثر هر دو از حروف و کلمه ساخته می شوند. به هر دو، کلام اطلاق می شود. در این جهت از همدیگر فرق نمی کنند. آنچه آنها را از هم جدا می سازند این عوامل است:

1-هر کلامی که از وزن عروضی "متساوی" و متکرر" و قافیهء واحد برخوردار باشد، آن کلام شعر است نه نثر.
"خواجه نصیر" در اساس الاقتباس می نویسد:"نظر منطقی خاص است به تخییل و وزن را از آن جهت اعتبار کند که وجهی اقتضای تخییل کند، پس شعر در عرف منطقی کلام مخیل است و در عرف متأخران، کلام موزون مقفی"
البته این معیار، به اشعار کلاسیک اختصاص دارد، وگرنه، شعر نو نه وزن دارد و نه قافیه اما به آن، شعر اطلاق می گردد. پس اینکه وزن و قافیه را به عنوان معیار تعیین کردیم، فقط در جهت اثباتی آن می باشد یعنی هر کلامی که وزن (متساوی و متکرر) و قافیه داشته باشد، شعر است. اینگونه نیست که اگر نداشته باشد نثر است.

2- شعر مبتنی بر پایه های مشخص است. این پایه ها شعر را قوام بخشیده اند. خارج شدن از آن ممکن است، ساختمان آن را زیان و خطر برساند اما نثر اینگونه نمی باشد. شعر، مختص به اهل خود است. چنانچه در تعریف براهنی از شعر ذکر شد که ؛
"شعر یک واقعه ناگهانی است، از سکوت بیرون می آید و با سکوت بر می گردد."
یعنی شعر طوری است که وقتی شاعری شعرش را می سراید، کس دیگر نمی تواند آن را ادامه دهد.

3-در نثر هدف رساندن پیام است به مخاطب؛ لیکن در شعر هدف تنها انتقال نیست، تأثیر و لذت نیز جزء هدف است.
بر این اساس، نثر از پیچیدگی های کمتری برخوردار است و مخاطب زودتر به پیام آن می رسد ولی در شعر، مخاطب تلاش می کند که در عین بدست آوردن پیام، از آن لذت ببرد. برای این منظور مجبور است آن را در لفافهء زیبایی پیچانده تحویل مخاطب دهد.

4-نوعی از نثر هست که در آن از صنایع بدیع و بیان زیادتر از معمول استفاده می شود. این نوع نثر را نثر ادبی می خوانند. به دلیل وجود صنایع، تأثیرات آن، افزون از نثر معمول می باشد. چیزی که این نوع نثر را از شعر باز می شناساند، نوع کششی که قدرت تأثیر گذاری شعر را افزایش می بخشد.
5- در نثر نویسنده مجبور نیست از صنایع بدیع و بیان استفاده نماید اما در شعر، شاعر ناچار است کلام خود را با تصویر درهم آمیزد. چرا که هدف شاعر متفاوت از هدف یک نویسنده است. بدین لحاظ "خیال" را از عنصر اساسی در شعر برشمرده اند.
6-دست نویسنده در نثر باز است. می تواند از کلمات راحت تر استفاده کند ولی در شعر اینگونه نیست. شاعر نمی تواند از هر نوع کلمه استفاده کند. هر کلمه نمی تواند پیام شاعر را منتقل کند. خیلی از کلمات است که با ساخت زبان شعر نمی خواند . بسیاری از واژه ها نمی توانند حامل تمام معنایی باشند که شاعر آنها را قصد کرده است. از این جهت واژه هایی را بر می گزیند که بتوانند بار مفهومی خاصی را بر دوش بکشند
7-نثر تابع قوانین دستوری است. هر کلمه جای مشخص خود را دارد.. اما در شعر، شاعر ملزم نیست که تابع َدستور باشد. شاعر با درهم ریختن شکلدستوری کلام، به آن، صورت شعری بخشیده است.
8- نثر اغلب در بعد خاصی و در زمانه ی معینی شکل می گیرد از این جهت همیشه با "تاریخ خود" همراه است. شکل خود را در زمان و جهت خاصی آشکار می سازد؛ ولی شعر با "تاریخ خود" حرف نمی زند. از مقولهء خاصی صحبت نمی کند و در زمانهء معینی به گردش نمی افتد بلکه از تمام مقوله های علمی، تاریخی، اجتماعی و ... گفتگو می کند و در تمام زمانه ها سفر می نماید. برای شعر نمی توان تاریخی را مشخص ساخت و بعد خاصی را تعیین نمود.
9-نثر هم یک زبان است شعر هم یک زبان، لیکن شعر زبانی است که از حدود زبان نثر گذشته به زبان مستقلی دست پیداکرده است.. به عبارت دیگر شعر ساخت عمقی زبان است و نثر ساخت ظاهری زبان. در نثر، نویسنده، به رعایت نمودن قوانین دستوری اکتفا می کند در حالیکه شاعر می کوشد تا با شکستن بنیان دستور و آمیختن شکل و محتوا، شعر را از سطح به عمق هدایت نماید.